Uncategorized

Kim: “Wees wie je bent”

file-1

Tijdens de lesmodules Your Roadtrip heb ik Kim twee keer uitgenodigd voor een ROC-tour. Zij is jongerencoach bij 2getthere Coaching in Apeldoorn en heeft een indrukwekkend ‘krachtverhaal’. De mbo-studenten bedachten tientallen mooie vragen om achter Kims kracht te komen. Ze kenden haar nog niet. De jongerencoach veroverde vele harten in de klas. Een paar vragen die gesteld werden:

Doorgaan met lezen “Kim: “Wees wie je bent””

Uncategorized

Je moet het maar durven

Meedoen aan TEDx Youth Nijmegen

c01fda66-279e-4672-a5a3-128a3abdde35

Tussen de dartelende, jonge cursisten verwacht je het niet direct. In het gebouw van De Lindenberg gaan vijftien jongeren een uitdaging aan. Ze hebben het hele weekend om te sparren, te schrappen, schrijven en te oefenen. Morgen, 18 januari, staan ze 12 minuten op het podium van TEDx Youth Nijmegen en vertellen ze over hun droom. Doorgaan met lezen “Je moet het maar durven”

Uncategorized

Omar Munie: “Iedereen kan zijn droom waarmaken”

Foto DV BlurTien vragen aan de beroemde tassenontwerper Omar Munie die in het najaar 2018 gastspreker was in de pilots van de Your Roadtrip-lesmodule op ROC Nijmegen. Omar vluchtte toen hij negen was uit het door oorlog verscheurde Somalië met drie broertjes, zus en moeder naar Tanzania per boot. “Het is de afschuwelijkste ervaring die ik heb gehad”. Nu is hij een gevierd ontwerper en dragen beroemdheden als koningin Maxima, Oprah en Hillary Clinton zijn tassen. Een paar dagen geleden opende hij zijn droomzaak naast paleis Noordeinde. Hij is, zoals hij zelf zegt, ‘halverwege’ zijn droom. “Mensen roepen weleens dat ik geluk heb gehad, maar ze vergeten wat ik de afgelopen 14 jaar heb gedaan om dit te bereiken.”

Wanneer ontdekte je jouw droom?

“Ik was 15 jaar en deed een opleiding in metaaltechniek. Dat vond ik heel ingewikkeld. Ik was heel gefocust op kleding en vond het leuk er apart bij te lopen. Een vriendje van mij zat op de Modevakschool. Op een dag had hij een broek gemaakt die ik heel bijzonder vond. Toen ging ik ook een broek maken en die was leuker dan die van hem. Ik wilde er meer maken en was heel gedreven. Ik besloot over te stappen naar de Haagse school voor mode en kleding. Dat was twee uur reizen met de bus. Ik had niet echt het idee dat ik een beroemd ontwerper wilde worden. Ik wilde gewoon doen wat ik heel leuk vond.”

Je ouders steunden je niet in deze keuze, omdat mode maken in Somalië geen goede baan is. Wat was een beslissend moment om toch door te gaan in de mode?

“In het vierde jaar ontwierp ik een nieuwe collectie voor ADO Den Haag. Toen ik zag hoe enthousiast iedereen erop reageerde tijdens de modeshow, gaf het me de zekerheid dat ik hiermee door wilde gaan. Toen ik op de mode-opleiding niveau 2 op het mbo begon, maakte ik een tas. Ik liet hem zien aan mijn klasgenootjes en drie meisjes wilde hem meteen kopen. Ik maakte ze diezelfde nacht en verkocht ze voor 25 euro per stuk. Ik vond het niet alleen leuk om te maken, maar kon dus ook mijn eigen centjes verdienen. Het gaf me het gevoel dat ik ermee door moest gaan.”

Wat was voor jou een hoogtepunt?

“Toen ik 17 jaar was, vierdejaars mbo, vertrok ik naar New York en verkocht ik tassen aan het warenhuis Macy’s. Dat de ‘american dream’ echt bestaat, heb ik zelf ervaren. If you can make it here, you can make it anywhere.”

Heb je weleens getwijfeld?

“Ik heb daar nooit over nagedacht, ik was heel gefocust en werkte hard. Ik maakte mijn tassen na schooltijd. Het voelde als een missie. Ik besloot tassen aan winkels te gaan verkopen. Ze keken me aan alsof ik de tassen van de markt had gestolen. Nadat ik alle winkels tevergeefs had afgelopen, ben ik in een hoekje op straat gaan huilen. Ik dacht toen echt dat mijn droom was gevlogen.”

Hoe ging je om met die tegenslag?

“Ik besloot de tassen voortaan los te verkopen. Kort daarna werd ik via een klasgenootje uitgenodigd bij de redactie van het magazine Celebrities en ze vonden de tassen zo mooi dat ze een halve pagina over mij schreven. Zo ontstond een nieuwe strategie. Met het magazine onder mijn arm ging ik naar de chique winkels op Noordeinde. Nu geloofden ze me wel en verkocht ik zo zeven tassen. Het is niet erg als je tranen hebt, maar je moet ook weer doorpakken, steeds weer kijken naar de mogelijkheden.”

Wat is de grootste tegenslag geweest in je leven?

“De vlucht naar Tanzania was afschuwelijk. Niet weten of je de boottocht overleeft. Mijn broertje werd ziek. We waren allemaal erg bang. De reis duurde een week. Gelukkig hebben we het overleefd, maar toen we aankwamen hoorden we dat mijn oom in Somalië was vermoord. Dat was vreselijk. Toen ik iets voor kinderen in Afrika wilde betekenen en ik naar Somalië ging, heb ik door de Gele Koortsprik nierfalen gekregen. Dan besef je wel hoe belangrijk een goede gezondheid is. Na verschillende nieroperaties heb ik een maand geleden een nier gekregen van een goede vriendin. Ik ben nu vooral dankbaar dat ik weer energie heb.”

Heb je je droom nu waargemaakt?

“Ik ben halverwege. Ik ben trots op mijn bedrijf en mijn team. Maar ik zou ook graag meer ruimte willen voor mijn privéleven. Ik heb een vriendin en zou graag kinderen willen.”

Wat adviseer je jongeren met een droom?

“Focus je op je droom en laat je niet afleiden. Het is net voetbal, er komt vast wel een tackel van achteren, maar je moet niet op de grond blijven liggen. Blijf je richten op je doel. Het is ook belangrijk om rolmodellen in je leven te hebben. Mensen die je laten zien dat het mogelijk is. Ik heb veel voorbeelden, zoals Mohamed Ali en Michael Jackson.

Hoe kun je een droom waarmaken?

“Gewoon DOEN. Vandaag nog. Als je doet wat je echt leuk vindt, gaat het vanzelf. Dan is er maar een optie: vooruit gaan.”

Wat als je niet weet wat je droom is?

“Dat is heel normaal als je jong bent, maar ga er wel achteraan. Zoek het uit. Ga lezen, ga op zoek naar dingen die je leuk vindt. Ga ervaren. Wat vind je tof? Volg een cursus, praat met mensen, draai mee in het bedrijf van iemand. Als je in een verzorgingstehuis wilt gaan werken, maar je hebt er nooit een stap binnen gezet, hoe kun je dan weten of dat is wat je echt wilt?”

Wat als het niet lukt je droom te verwezenlijken?

“Ik geloof dat het voor iedereen mogelijk is je droom waar te maken. Als je het maar echt heel graag wilt. Er is altijd een weg.”

Uncategorized

Ik hou vast aan mijn droom

De tijd is gevlogen sinds ik een jaar geleden mijn onderwijsdroom ben gaan volgen: Project PK. Ik wil jongeren zelfbewuster maken zodat ze beter weten wie ze zijn en zodat ze stappen gaan zetten om doelen te halen en misschien wel dromen te ontdekken. Leren kijken naar de mogelijkheden en je persoonlijke kracht inzetten, daar gaat het in PK om.

“Waarom doe ik dit in hemelsnaam?” 

De eerste stap naar mijn droom was mezelf verder scholen in positieve psychologie. Ik wilde graag meer handvatten. Dat is gelukt. Ik startte vervolgens met het schrijven van een boek. Een werkboek ‘Your roadtrip’ voor alle jongeren in Nederland om zelfstandig aan de slag te kunnen gaan met hun persoonlijke kracht.  Hij is klaar! Volgende week is ook de app die bij het werkboek hoort klaar voor gebruik. En nu zet ik de derde stap: ik ontwikkel een lesmodule PK voor het onderwijs en start over twee weken de eerste pilot met een klas op mboniveau 2. Daarna hoop ik een pilot te kunnen draaien op mboniveau 3 en 4. Zo kan ik volgend jaar een passende lesmodule PK klaarhebben voor het mbo zodat mentoren al hun leerlingen tools for life mee kunnen geven. Next step: voortgezet onderwijs.

Eenzaam

Deze opsomming van stappen klinkt alsof het vanzelf gaat. Het bijzondere van mijn droom volgen is inderdaad dat mijn motor op volle toeren draait door de energie die mijn missie mij geeft. Als de eerste stap is gezet, volgt vanzelf de volgende, maar dat komt ook omdat ik een concreet plan heb gemaakt. Ik steek er zeeën van tijd in, maar het is niet erg. Dat ik mijn droom volg, betekent niet dat het steeds makkelijk is. Ik voel me regelmatig eenzaam, ook al weet ik dat ik gesteund wordt door verschillende mensen om me heen. Uiteindelijk moet ik het toch zelf doen, ben ik de aanjager, moet ik mensen overtuigen er de prioriteit aan te geven. Als ik moe dreig te worden en me afvraag waarom ik dit in hemelsnaam doe, denk ik even aan al die jongeren die het zo hard nodig hebben.

Ik bløf me erdoorheen. ‘Hou vol, hou vast’ klinkt ’s morgens als ik opsta. Op mijn spiegel hangt de titel van deze blog.

Uncategorized

App PK bijna klaar

Een zwarte muts, en daarbovenop torent een koptelefoon. Met het zwarte montuur lijkt hij een gamer. We hebben een zakelijk overleg, want ik ben zijn opdrachtgever. Ik heb gevraagd of leerlingen van de ICT-opleiding mij kunnen helpen een app te maken. Hij wilde dat wel. Dat is een half jaar geleden.

Ik staar naar zijn koptelefoon. “Ik was eerst gamer, maar nu niet meer”, zegt hij. Alsof ik mijn vraag hardop heb uitgesproken. Het eerste jaar heeft hij afgerond en nu loopt hij stage. Hij wilde het bouwen van mijn app niet overdragen aan een andere leerling. “Ik heb hem geprogrammeerd en nu wil ik hem zelf afmaken,” zei hij.  Het is vroeg in de ochtend. Zo kan hij voordat hij naar stage gaat nog met mij overleggen. Mijn app doet hij in zijn vrije tijd.

Misschien komt het doordat het een app over persoonlijke kracht is. Belangstellend luisterde hij toen ik hem voor het eerst uitlegde wat het moest worden. Een rustige, intelligente jongen, merkte ik. Ik vertelde hem alles over mijn onderwijsdroom, over iets willen doen om jongeren bewuster van hun persoonlijke kracht te maken, om ze te inspireren. Ik ratelde over het werkboek dat ik maak, de lesmodule die ik ontwikkel en natuurlijk het plan voor de app. Ik had het ook korter kunnen uitleggen, dacht ik toen ik zijn kleine glimlach zag.

En nu is de app bijna af. Hij laat me zien hoe hij hem gebouwd heeft. Hij klikt snel langs allerlei buttons, pagina’s met codes en vertelt zonder adem te halen hoe het in elkaar zit. Ik kan het bijna niet volgen en ik ben er stil van. Vragen vuurt hij op me af. Of hij ook bij een workshop mag zijn zodat hij kan zien of de app goed werkt? Of het ontwerp zo goed is? “Het is voor het eerst dat ik een app maak,” zegt hij. Hij lacht zijn witte tanden bloot.

Ik geloof dat we hier te maken hebben met persoonlijke kracht. Hij is fantastisch.