Uncategorized

App PK bijna klaar

Een zwarte muts, en daarbovenop torent een koptelefoon. Met het zwarte montuur lijkt hij een gamer. We hebben een zakelijk overleg, want ik ben zijn opdrachtgever. Ik heb gevraagd of leerlingen van de ICT-opleiding mij kunnen helpen een app te maken. Hij wilde dat wel. Dat is een half jaar geleden.

Ik staar naar zijn koptelefoon. “Ik was eerst gamer, maar nu niet meer”, zegt hij. Alsof ik mijn vraag hardop heb uitgesproken. Het eerste jaar heeft hij afgerond en nu loopt hij stage. Hij wilde het bouwen van mijn app niet overdragen aan een andere leerling. “Ik heb hem geprogrammeerd en nu wil ik hem zelf afmaken,” zei hij.  Het is vroeg in de ochtend. Zo kan hij voordat hij naar stage gaat nog met mij overleggen. Mijn app doet hij in zijn vrije tijd.

Misschien komt het doordat het een app over persoonlijke kracht is. Belangstellend luisterde hij toen ik hem voor het eerst uitlegde wat het moest worden. Een rustige, intelligente jongen, merkte ik. Ik vertelde hem alles over mijn onderwijsdroom, over iets willen doen om jongeren bewuster van hun persoonlijke kracht te maken, om ze te inspireren. Ik ratelde over het werkboek dat ik maak, de lesmodule die ik ontwikkel en natuurlijk het plan voor de app. Ik had het ook korter kunnen uitleggen, dacht ik toen ik zijn kleine glimlach zag.

En nu is de app bijna af. Hij laat me zien hoe hij hem gebouwd heeft. Hij klikt snel langs allerlei buttons, pagina’s met codes en vertelt zonder adem te halen hoe het in elkaar zit. Ik kan het bijna niet volgen en ik ben er stil van. Vragen vuurt hij op me af. Of hij ook bij een workshop mag zijn zodat hij kan zien of de app goed werkt? Of het ontwerp zo goed is? “Het is voor het eerst dat ik een app maak,” zegt hij. Hij lacht zijn witte tanden bloot.

Ik geloof dat we hier te maken hebben met persoonlijke kracht. Hij is fantastisch.

 

Advertenties