Uncategorized

Striptease

19923817061_d08513a789_b

Ik heb al maanden geleden een setje online besteld en in huis. Netjes opgevouwen in mijn kast. Een paar swingende nummers stonden klaar in mijn telefoon. Steeds was ik aan het twijfelen. Ik kon er nog onderuit, niemand wist dat ik het immers zou doen. Maar ik vind het belangrijk dat ik mezelf uitdaag, want dat is juist ook wat ik leerlingen wil meegeven met de lesmodule Your Roadtrip. Zij gaan een challenge doen, dus ik ook.

Afgelopen week halverwege de workshop, na de pauze, zou het gebeuren. Ik startte de train de trainer Your Roadtrip voor docenten van met name het Technovium. Het lokaal bleek een glazen wand te hebben met uitzicht op vier verdiepingen.

Ik kan de striptease ook overslaan in de training door niets te zeggen, schiet het door mijn hoofd. Ze weten toch niet wat ik van plan ben. Maar voordat ik het weet, flap ik er na tien minuten uit: “Ik ga zo een challenge voor jullie doen.” Nu moet ik wel. Tegelijkertijd kan ik mezelf wel voor de kop slaan. Volgens planning begin ik eerst uit te leggen over de stretchzone: het gebied in je brein waarin je zweethandjes en hartkloppingen krijgt. Niet te ver stretchen, want dan zit je in de paniczone. Mijn hart klopt als een razende, mijn handen voelen klam en ik voel me licht in mijn hoofd. Ik besluit te vertellen wat er nu met mij gebeurt en wat ik denk. Ik deel de gedachte die nu de meeste stress bij me veroorzaakt: ‘Wat als ik voor paal sta?’ Ik vraag aan de docenten of ze een idee hebben hoe ik deze gedachte kan omzetten naar een helpende gedachte. Ik krijg allerlei suggesties en deze voelt het best: ‘als er maar één meedoet, ben ik al tevreden’. Ik word iets rustiger, maar mijn handen blijven trillen.

“Zodra ik de muziek aanzet, ga ik dansen en jullie gaan mij nadoen. Daarna mag je het van mij overnemen en dansen we jou na. Ik nodig je uit om in de stretchzone te komen,” leg ik uit. Met trillende vingers zet ik de muziek op. Aarzelend begin ik met dansen. Meteen dansen docenten mee. Sommigen weifelend, anderen enthousiast. Al na een halve minuut neemt de eerste het van me over, er klinkt applaus en we dansen na. Dan volgt de tweede en de derde. Het geeft ongelooflijk veel energie! Maar als ik uitgelaten de muziek afzet, besef ik dat het engste ben vergeten: de striptease.

Een paar dagen later ga ik er weer voor. Deze keer voor een klas van de Vavo waaraan ik de lesmodule Your Roadtrip geef. De les gaat over moed krijgen om je doel of droom achterna te gaan. Deze werkvorm is een goede training in lef krijgen. Twintig paar ogen kijken me onzeker aan als de muziek klinkt. “You can leave your hat on”, zingt Tom Jones in lokaal 24 op de eerste etage. Wiegend met mijn heupen, knoop ik langzaam mijn blouse los. Dan ruk ik mijn blouse in één keer open. Ze beginnen hard te lachen. Op mijn gloednieuwe shirt staat: ‘Dance your ass off’. Iedereen begint mee te dansen. Drie leerlingen nemen zelfs om de beurt mijn plek over. Het voelt voor mezelf zeker als een overwinning. Doodsbang zijn en het toch doen, daar word je pas echt sterk van.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s