Uncategorized

Decolleté

image_2085

Ze draagt geen make-up, heeft ongekamde haren en kletst veel. Op het eerste gezicht denk ik dat ze niets om haar uiterlijk geeft en ook dat ze niet gemotiveerd is, maar dat is schijn. Of er nu weercode rood is of niet, ze is er altijd. Met haar jas aan. “Sorry, ik heb het koud. Ik ben een kwartier geleden uit mijn bed gekomen”.

Wanneer ze voor de klas moet presenteren en haar jas eindelijk uitgaat, zie ik een spijkerbroek zo strak als een slangenhuid om haar jonge lichaam. Haar bleke buik knipoogt brutaal naar me. Erboven een roze truitje. Ze stapt voor het bord en presenteert voor de klas alsof ze het dagelijks doet. Ze zit nog maar net een paar weken op het mbo.

Misschien was haar kledingkeuze een slaperige misser, dat is natuurlijk heel menselijk. Vorig jaar volgde ik een mediatraining. Zorgvuldig koos ik ’s morgens een blouseje uit van soepele stof met een nette V-hals. Toen ik mezelf op film terugzag, sloeg ik geschrokken mijn armen voor me. Dat blouseje scheen heel erg door met de cameralamp erop. De trainer grijnsde.

Vlak voordat de toets ‘baliegesprek’ begint, doet ze haar jasje weer uit en knipper ik drie keer met mijn ogen. Ik zie een V-hals, maar niet zomaar een V-hals. Hij is zo lang dat hij net boven haar navel eindigt. De V is door een zwarte veter losjes aan elkaar geregen en de inkijk is diep. Zo diep als de Gorge du Verdon. “Welkom bij het Mercure Hotel”, zegt ze gastvrij. Dan buigt ze zich naar de klant over om de brochure te verduidelijken. Na de toets, denk ik, dat is het moment om uit te leggen wat gepaste beroepskleding is.

Terwijl ik op het beoordelingsformulier tevergeefs zoek naar het criterium ‘representatieve kleding’, merk ik op dat ze een aangename toon van spreken heeft. Ze vraagt naar de wensen van de klant, reageert op non-verbale signalen en weet alle informatie uit haar hoofd. Ze zwiert door het gesprek als een ervaren hotelier. Wauw. Voordat ik het weet, heeft ze het lokaal verlaten met een grap: “Ik ga nu op stagegesprek, maar ik weet toch al dat ze me gaan aannemen.”

Als ik een laatste glimp van haar opvang in het trappenhuis en het volgende baliegesprek al is begonnen, sla ik een hand voor mijn mond.

(Gepubliceerd in Het Onderwijsblad)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s