Uncategorized

Post-it

MC3

Op mijn eerste dag als leraar in opleiding krabbelt mijn collega het telefoonnummer van de beveiligingsdienst op een post-it. “Heb ik dat echt nodig?” vraag ik haar. Ze knikt, wordt rood en haast zich door de klapdeuren aan het einde van de gang.

Door het raam in het lokaal zie ik mijn klas. Mijn handen trillen, het is mijn eerste mentorklas. Het zijn jongeren van 16 tot 20 jaar met verschillende culturele achtergronden: Suriname, Turkije, Marokko en Nederland. Zodra ze met elkaar moeten samenwerken vliegen dreigementen heen en weer. Tussen de tafels liggen onzichtbare landsgrenzen. Het duurt niet lang of er breekt een gevecht uit tussen een Turkse en Marokkaanse leerling. Ik moet het nummer op de post-it bellen.

Van mijn dertig leerlingen heeft een jongen Asperger en zeven ADHD. Een andere jongen heeft een broer in de gevangenis en er is een meisje van wie haar moeder op sterven ligt. Ondanks hun moeilijke situaties komen ze toch naar school, bedenk ik steeds als ik de transpiratie weer over mijn rug voel lopen. Na de kerstvakantie begin ik het leuk te vinden les aan ze te geven. De vijfminutengesprekken zijn belachelijk kort en maar een keer per trimester, maar ik leer ze wel ietsje beter kennen als mentor. Tegen de tijd dat het buiten volop voorjaar is, roept een Surinaamse jongen regelmatig: “Heee, juffie is aan het praten. Kop houden!” En dat helpt.

Een relatie opbouwen met je leerlingen kan zoveel beter en sneller. Dat ontdek ik op de opleiding voor topsporters. Samen met leerlingen maak ik een kwartaalmagazine en ik neem een interview af bij een leerling. Een uur lang praten we over zijn tegenslagen en successen in zijn sport en in zijn leven. Hij vertelt openhartig over dat hij gepest is en hoe hij hier nu mee omgaat. Hij praat zo bevlogen over zijn sport dat ik er kippenvel van krijg. Zijn verhaal tik ik thuis uit en daarna verschijnt het ook op zijn eigen facebook- en twitterpagina. Vanaf dan is een blik genoeg. Spontaan begint hij over zijn weekend en ik krijg filmpjes en foto’s te zien. Hij vraagt me regelmatig om hulp en is altijd in de les.

Helaas lukt het in vijf jaar slechts vijf keer zo’n interview af te nemen met een leerling, want lesgeven en veel andere taken slurpen tijd. Die vijf leerlingen hebben nog steeds een bijzondere plek in mijn hart. Dat verdienen alle leerlingen.

(Gepubliceerd in Het Onderwijsblad)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s