Uncategorized

Stel je voor…

28bd1a93068700cf109b71d19c9a4ece

Maandagochtend. Iedereen druppelt de lerarenkamer binnen. Er is goede koffie, je neemt een espresso, met zo’n crèmelaagje. Je lacht om de grap van je energieke collega die al meer dan dertig jaar in het onderwijs werkt. Als het tijd is voor de eerste les klop je elkaar op de schouders. Jullie hebben er zin in.

Op weg naar het lokaal vraagt een leerling beleefd of hij jouw advies mag. Hij kan over een half jaar aan de slag op drie stageplekken die hij zelf geregeld heeft. Of je even wil meedenken over welke stageplek hij nou moet kiezen?

Je opent de schone ruimte, de tafels en stoelen netjes in het gelid, het digibord is binnen 30 seconden opgestart. Een ICT’er steekt zijn hoofd om de hoek en vraagt met een glimlach of alles in orde is. Fijn dat ze iedere dag zo’n rondje maken. Precies als het negen uur is, zijn alle leerlingen er en hebben ze zelf hun mobieltjes uitgedaan en opgeborgen. Allemaal hebben ze hun boeken bij zich en hun laptop op tafel gelegd. Ernaast ligt een pen en een aantekenblok klaar, verder niets. Geen tas, geen jas. Nieuwgierig luisteren ze en ze gaan aan slag. Iedereen helpt elkaar en is zelfstandig aan het werk. Je kijkt op je horloge en je ziet dat ze precies op tijd klaar zijn. “Bedankt”, zeggen je leerlingen bij het naar buiten gaan.

Als het half een is, wandel je met alle collega’s naar de kantine voor de lunch. Maandag is er gratis soep voor personeel. Je wisselt spontaan opdrachten uit met een collega van een andere opleiding. “Oh ja”, zegt je manager tegen je, “ik zie dat je iets teveel bent ingeroosterd deze periode, volgende periode rooster ik je daarom minder in.” Je verheugt je al op volgende week.

’s Middags heb je tijd voor de wekelijkse twintigminutengesprekken met je leerlingen, geef je feedback op opdrachten en bereid je lessen voor. Nou ja lessen, het zijn meer instructiemomenten en workshops. Leerlingen werken in eigen tempo aan zelfgekozen praktijkopdrachten en jij begeleidt hen.

Je stapt op je fiets naar huis en je betrapt jezelf erop dat je een liedje neuriet. Thuis vraagt je partner of je zin hebt om naar de film te gaan. Je knikt, want zoals altijd hoef je niets meer voor je werk te doen.

Als we willen, kan het. Echt waar.

(Gepubliceerd in Het Onderwijsblad)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s