Gert-Jan Schep: “Space is the limit when your heart is in it”

29 Apr

Gert jan

Door zijn leergierigheid, enthousiasme, gedrevenheid, maar vooral vanwege zijn persoonlijke verhaal en enorme doorzettingsvermogen, is Gert-Jan iemand die je altijd bijblijft. Hij is geboren met CP, maar bereikte ondanks alle slechte verwachtingen de topsport.

Gert-Jan heeft Cerebrale Parese. Hij werd tien weken te vroeg geboren en kreeg daardoor hersenbloedingen. Hierdoor heeft hij o.a. een verhoogde spierspanning, spasmen en motorische problemen aan overgehouden. Met schommelende tred begroette hij mij en kreeg ik een zachte hand. “Ik heb je niet echt een hand gegeven. Als ik knijp, knijp ik namelijk drie keer zo hard. Ik slaap met gebalde vuisten en verbrand de hele dag door koolhydraten. Mijn benen doen helaas altijd pijn. Mijn kracht kan ik moeilijk doseren. Het is net als vol gas geven tijdens het autorijden. Er zit geen rem op.”

Toen Gert-Jan als baby thuiskwam, kregen zijn ouders te horen dat het nog afwachten was of hij ooit zou kunnen lopen, zwemmen of voetballen. Dat hij als CP-voetballer als twaalfjarig jongetje in de Nederlandse selectie zat, was daarom enorm bijzonder. Hij moest zelfs kiezen tussen voetbal en zwemmen. Met veel fysiotherapie leerde hij als jongetje zwemmen. “Gewoon blijven oefenen, totdat ik het kon”. Hij werd zelfs zo’n goede zwemmer dat trainer Jaap Tak aan de zevenjarige vroeg of hij niet wilde gaan wedstrijdzwemmen. “Zwemmen voelt nog altijd even geweldig als toen ik kind was. Ik geniet, voel power, passie en plezier. Dat het me lukte na al dat oefenen, dat was fantastisch. Dat gevoel van één zijn met het water. Ik was net een vis, had nog net geen kieuwen,” lacht hij. Zijn keuze voor zwemmen was snel gemaakt. Slechts één keer in zijn sportcarrière is hij met tegenzin gaan trainen.

Vrij

Op zijn vijftiende zwom hij al wedstrijden tegen ervaren dertigers. Zijn trainer voorspelde dat als hij zo hard bleef werken, hij de Olympische Spelen zou halen. Zijn droom om de Olympische Spelen te bereiken groeide. Daarbij had hij nog een droom: na zijn bijzondere schoolperiode, wilde hij zijn mbo-diploma halen. Door CP kost leren Gert-Jan veel moeite. Taks voorspelling kwam uit: in 2004 werd de zwematleet op de Paralympische Spelen vijfde op de 200 m wisselslag, vijfde op de 50 m vrije slag en zesde op de 100 meter rugslag. “Toen ik op het startblok stond met 70.000 toeschouwers was ik niet bang of zenuwachtig. Ik dacht alleen maar: ‘laat maar komen’. Ik was er gewoon klaar voor. Van tevoren had ik al zo vaak die wedstrijden gevisualiseerd. Ik had ze in mijn hoofd al duizend keer gezwommen. Als ik ’s morgens wakker werd en de Olympische vlam zag branden, kon ik gewoon niet geloven dat mijn droom was uitgekomen, dat ik er was. Ik putte heel veel kracht uit die vlam.” In Athene kreeg Gert-Jan last van zijn rechter schouder en moest hij pijnstillers slikken. Het was de vraag of hij de finale van de 200 m wissselslag kon gaan zwemmen. “Als je 2.40 zwemt, zit je dichtbij een medaille” zei zijn coach. “Ik had pijn, maar ik wilde het halen. Ik was nu zo dichtbij. Mijn arm kon ik niet meer bewegen toen ik uit het water kwam, maar ik was zo blij. Ik had 2.40 gezwommen”. Twee jaar later op het WK in Zuid-Afrika volgde nog een onvergetelijk moment: “Ik had toen geen last van blessures, voelde me vrij, alsof ik alles kon. Ik zwom zomaar 5 seconden onder mijn persoonlijke record. Met 2.35 verbrak ik het Europees record op de 200 m wisselslag op het WK in Zuid-Afrika. Hoe dat kon? Door heel hard te werken en door alles mee te hebben,” concludeert hij trots.  In totaal vestigde hij drie wereldrecords en vier Europese records. Nog steeds staat het wereldrecord op zijn naam van 200m rugslag, korte baan in 2007.

“Mijn arts zei dat het een godswonder zou zijn als ik weer zou kunnen zwemmen”

Tijdens een training speelde zijn schouder acuut weer op. Hij kon al gauw niets meer met zijn arm. De oorzaak bleef jarenlang onbekend. Fysiek viel er niets te ontdekken doordat hij door de spierspanning moeilijk te onderzoeken is. Zijn coach beval hem op een dag dan maar weer het zwembad in te gaan, maar hij kon zijn arm niet eens optillen. Een schaduw valt over zijn ogen: “Dat was de enige dag in mijn leven dat ik geen zin had om te trainen.” Pas na twee jaar fysieke en psychische onderzoeken, zag dokter Van der Hoeven– “ik wil wel even zijn naam noemen” – na 10 seconden wat hij had: een gescheurde bicepspees. Het duurde in totaal vijf jaar om te revalideren na operaties. Een lange moeizame weg, mede doordat hij steeds vaker last kreeg van spierkrampen. Daarvan moest hij vaak een week herstellen. Zijn arts zei dat het een godswonder zou zijn als hij ooit weer zou kunnen zwemmen. Maar hij bleef oefenen, oefenen en oefenen. Niet opgeven, doorgaan. Op de dag dat de Olympisch vlam op de Paralympische Spelen in Londen werd aangestoken, kon hij voor het eerst zijn arm weer optillen. “Dat was echt een magisch moment.” In 2012 begon hij voorzichtig zijn eerste training. Met het risico dat zijn schouder blijvend geblesseerd zou raken.

Toch merkte hij dat zijn lichaam achteruit was gegaan. “Mijn arm voelde anders en ik kreeg steeds vaker spierkrampen. Het ergste was het op vakantie met mijn ouders in Frankrijk. Daar kreeg ik veertig krampaanvallen achter elkaar over mijn hele lichaam. Door de pijn ben ik buiten bewustzijn geraakt. Dat was een enorme klap voor mijn benen die daardoor achteruit zijn gegaan. Maar het dieptepunt was pas echt, toen ik een krampaanval kreeg in het zwembad. Ik kon niets meer, riep nog “shit” en zonk. Mijn zwemmaatjes doken me van de bodem op. Daarna mocht ik niet meer zwemmen zonder begeleiding van mijn ouders. Als je aan de top hebt gestaan, doet dat heel zeer. “

 

Afscheid

“In 2013 heb ik afscheid moeten nemen van zwemmen. Het gaat fysiek gewoon niet meer. Een dag niet gezwommen was voor mij een dag niet geleefd, snap je? Ik heb gehuild en gepraat met mijn ouders en vrienden. Het was moeilijk, maar als ik bedenk wat ik allemaal heb bereikt, ben ik trots. Ik draag altijd met me mee dat ik wel eens niet op deze wereld had kunnen staan. Ik ben zo blij met alles wat ik heb kunnen bereiken. De steun die ik heb gekregen op mijn afscheidsbericht op Facebook door reacties en kaartjes van studenten en docenten uit het Cruyff netwerk, heeft mij enorm geholpen om afscheid te nemen van het zwemmen. Het was om kippenvel van te krijgen.”

Natuurlijk mist hij het sporten, maar gelukkig heeft hij een brede interesse en ondertussen vier diploma’s. “Ik speel gitaar, lees bijna een boek per dag en volg nu een studie Marketing Management aan de Open Universiteit. Door JCC heb ik ontdekt dat ik marketing erg leuk vind. Studeren is niet makkelijk voor mij, maar ik weet dat ik door hard te werken het wel kan. Ik heb veel extra hulp gehad op JCC van docenten. Je bent er geen nummer, maar een persoon. In 2008 kreeg ik de Student Athlete Award op het Cruyff Forum en in 2010 werd ik benoemd tot Topstudent van JCC toen ik slaagde. Dat heeft veel voor mij betekend. Dat ik in 2010 mijn mbo-diploma haalde en in 2014 mijn bachelor aan het JCU, zijn stuk voor stuk dromen die zijn uitgekomen.”

De ex-topsporter heeft een nieuwe droom: een rijbewijs halen. “Hoewel de kans heel klein is dat dit gaat lukken omdat ik al eens ben afgekeurd. Maar de vrijheid die je hebt met een eigen auto, dat lijkt me fantastisch. Het gaat mij trouwens nooit om het doel, het gaat mij om de reis. Iedere dag is voor mij een ontdekkingsreis. Natuurlijk baal ik wel eens van mijn handicap en kan ik niet alles, maar er valt nog zoveel te ontdekken.” De vraag wat hij(oud-) studenten op JCC zou willen meegeven, heeft hij zorgvuldig voorbereid en in zijn telefoon opgeslagen. Hij leest luid: “Geniet van wat je nu meemaakt. Besef dat het ook belangrijk is je naast de sport af en toe te ontspannen. Niet comazuipen, maar even gezellig uitgaan. Dat heb je nodig. Zorg dat je een back-up hebt door een diploma te halen.” Na even scrollen op zijn telefoon: “Geniet van je sport en opleiding. Morgen kan het zomaar anders zijn.”

Tekst: Anoushka van Bemmel

 

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: