Elaige Camara: student, vader en Nederlands kampioen

29 Apr

NK BOKSEN 2015 152AElaige Camara, NK Boksen zwaargewicht nummer 1, is vorig jaar gestart met de niveau 3-opleiding Commercieel Medewerker Sport op het Johan Cruyff College Nijmegen. Een student met een bijzonder en heftig verhaal.

‘Straatvechter’, zo werd hij onlangs in De Gelderlander genoemd. Daar is de student en sporter uit de Nijmeegse wijk Bottendaal het niet mee eens. “Ik heb in mijn hele leven één keer op straat gevochten.” Met zijn armen gekruist: “ Maar het maakt mij eigenlijk niet uit hoe ze me noemen. Ik weet zelf wie ik wel ben.” Dat hij een aantal jaren geleden wel op het verkeerde pad raakte, daar heeft hij zeker spijt van. “Ik heb een verkeerde keuze gemaakt en heb me mee laten slepen door een ander. Dat is stom geweest. Gewoon zonde.”

Bang

Hij heeft een zusje van 11 en een broertje van 7. Elaige was de eerste in het gezin Camara. Zijn moeder komt uit Guinee en is danseres. Ze danste in shows van Gerard Joling. Ze ontmoette zijn Nederlandse vader tijdens een optreden. Later was zijn vader chauffeur voor het dansgezelschap zodat ze samen konden zijn. Lange periode was Elaige enig kind. “Ik heb een goede jeugd gehad, maar soms toch anders.”  Zijn ouders hadden een turbulente relatie. “Mensen om me heen zeggen dat het heftig voor mij moeten zijn geweest, maar ik voel dat niet zo. Het is gewoon gebeurd, je kan er toch niets aan veranderen.” Hij voetbalde destijds bij Union en speelde in het eerste, maar hij had niet echt inzicht, vindt hijzelf. Toen hij elf was nam een Turks vriendje uit de buurt hem mee naar de boksclub. “Het ging goed, maar ik kreeg ook veel klappen. Ze zagen dat ik het wel een beetje kon en ik mocht met de beteren meedoen. Ik werd bang voor de klappen. Zij waren te sterk voor mij.” Dat ging na een jaar beter. De bokswereld vindt hij fijn. “Het is heel persoonlijk. Mensen geven je echt aandacht.” Hij werd Nederlands jeugdkampioen boksen op zijn dertiende.

 “Nu ik Nederlands kampioen ben geworden, zien ze me weer”

Trots: “Nu hoor ik bij de elite. Als Arnold Vanderlyde zou boksen, zou ik tegen hem hebben gebokst, want we hebben hetzelfde gewicht.” Toch staat hij daar niet lang bij stil. “Ik kijk naar de toekomst. Ik weet dat er meer in me zit. Ik wil er alles uithalen.” Toch staat hij bekend als een ‘luie bokser’. Zijn trainer had hem in Apeldoorn weggestuurd omdat hij niet genoeg gemotiveerd was. Op Papendal kennen ze hem, maar vinden ze dat hij meer moet trainen. “Nu ik Nederlands kampioen ben geworden, zien ze me weer. Dat is wel goed.” Het NK vond hij heel mooi om mee te maken. “Het moment dat je arm omhoog gaat en dat je weet dat je gewonnen hebt. In de ring geniet je altijd wel, maar vooral als het lekker loopt. Dat voel je. Dan is elke klap raak. Het is ook mooi als je ziet dat je klappen impact hebben.” Bang is hij allang niet meer. Al die jongens van vroeger op de boksclub heeft hij teruggepakt. “Dat laat ik natuurlijk niet zitten,” grijnst hij.

Vermoord

Kevin America was zijn trainer toen hij tiener was. “Hij was een oud-bokser, trainde mij  en we gaven samen boksclinics. Hij kwam zelfs bij mij thuis, was al heel lang een vriend van mijn ouders. Stuurde hij ’s avonds een appje of ik al was gaan slapen omdat ik het niet te laat moest maken. Het was een soort tweede vader.” Hij drukte Elaige altijd op het hart niet in het criminele circuit terecht te komen. “Hij was een voorbeeld voor mij. Het was een enorme schok toen hij werd vermoord op kerstavond. Ik begreep niets van hoe dat kon gebeuren. Nog steeds niet. De moord is nog altijd niet opgelost. Ik had respect voor hem. Hij was écht een goed persoon, een man van goud.” Elaige buigt naar voren en praat enthousiast: “Hij kon mij heel goed motiveren.  Ik luisterde naar hem en trainde superhard. Dan gingen we samen hardlopen om zes uur ’s morgens en zei hij: Ilasj – zo noemde hij mij – “bewégen!” De klik met de trainer is enorm belangrijk voor de Nederlands kampioen boksen. “Alleen dan kun je het onderste uit de kan bij mij halen.”

Daarna is het misgegaan

“In Bottendaal zag ik jongens met grote stapels geld. Ze konden alles kopen. Dat verleidde me, want ik wilde ook mooie spullen kopen. Ik was achttien en wilde ook een snelle auto. Thuis had ik alles maar ik kreeg niet veel zakgeld, want dat had mijn moeder niet. Toen ik foute dingen deed, besefte ik eigenlijk meteen dat het stom was geweest. Het had helemaal geen nut.” Hij werd gepakt en een jaar later kreeg hij een enkelband van Justitie. “Mijn vader was streng. In diezelfde periode ging hij alleen wonen. Daardoor is het misschien ook wel mis gegaan.”

Enkelband

De reden dat hij op het JCC kwam, was omdat het Montessori College hem deze opleiding voor topsporters had aangeraden. Hij wilde meer structuur in zijn leven hebben. Nadat hij was veroordeeld, ging het wel langzaam beter. “Ik moet iets te doen hebben”. Hij had de opleiding Detailhandel op het mbo afgerond en wist dat hij goed de discipline kon opbrengen voor een opleiding. “Dat is nooit een probleem geweest”. Toch heeft hij wel getwijfeld of niveau 3 op het JCC haalbaar voor hem zou zijn. “Ik moest wel erg wennen.” Met computers werken vond hij lastig.

“Ik moest in het begin wel erg wennen op JCC”

“Ik moest een jaar een enkelband om. Dat betekent dat je alleen op bepaalde tijden de deur uit mag. Ik mocht naar JCC en naar mijn training, maar verder moest ik thuis blijven. In de vakantie mocht ik niet van huis weg.” Dat demotiveerde hem en hij begon wat achter te lopen in de studie. “Het zit toch in je hoofd. Dan dacht ik: ik ga zo naar huis toe en kan niet weg.”  Later in het jaar kreeg hij taakstraf die hij naast JCC en zijn trainingen moest doen. Dat betekende werken in de weekenden en de avonden. Wedstrijden waren er niet meer bij. Ondertussen was zijn vriendin zwanger, “niet gepland, maar wel gewenst”, en werd de twintigjarige in het eerste jaar op JCC ook nog vader. Hij heeft er over gedacht te stoppen op JCC, maar nu is hij blij dat hij is gebleven. “Het is hier relaxt, je kunt hier je eigen ding doen. Ik ben verbaasd dat ik zelfs Engels heb gehaald. De docenten helpen je. Ze zijn niet te streng, maar ook niet te zacht. Mijn diploma gaat denk ik wel lukken, want ik heb nu alle vakken gehaald, behalve rekenen.” Met begeleiding van zijn studiecoach en de bijles van docenten heeft hij alle achterstand ingehaald.

Zoon

De geboorte van zijn zoon heeft hem veranderd. “Je hebt nu iets om voor te leven. Ik moet toch een beetje een voorbeeld zijn en dat ben ik op dit moment wel voor hem. Nu ga ik zelf naar school, train ik hard en ga  op tijd naar bed. Als ik het zo doe, gaat hij het ook zo doen. Beter nu laten zien, dan nooit.” Hij woont sinds kort samen met zijn vriendin. Hierdoor beseft hij ook beter wat geld waard is. “Ik wil geen geld besteden aan onzin, als ik weet dat ik er een week boodschappen voor kan doen en potjes voor de kleine van kan kopen. ”

Nu is hij weer gemotiveerd. Hij traint lekker. Alles loopt lekker. Willy van Haaren, een bekende bokstrainer in Nijmegen, is zijn trainer. “We hebben een goede band. Ik zie hem zes dagen in de week. Als er iets zou zijn, zou ik het hem wel kunnen vertellen. Hij snapt me ook wel als ik geen zin heb om naar Apeldoorn of Papendal te gaan om te sparren. Hij bedenkt dan iets anders: lekker spinnen op het Universitair Centrum bijvoorbeeld. We voelen elkaar aan. Toch geeft hij me niet veel ruimte, want ik moet natuurlijk wel trainen. Hij stelt wel duidelijk grenzen.”

Olympische Spelen

Kan het nog een keer misgaan? “Dat weet je nooit. Ik wil het niet en ik ben het niet van plan. Maar in je leven weet je nooit wat er gebeurt. Als alles zo doorgaat zoals het nu gaat, heb ik niet eens de gelegenheid. Dat is belangrijk. Ik heb nu alles wat ik wil hebben. Ik weet nu dat als ik een clinic geef, het ook goed verdient. Ik heb dan lekker gewerkt en ik krijg ook nog een beloning ervoor. Ik vind het leuk om met mensen bezig te zijn, je krijgt waardering en daar krijg ik energie van. Dat heeft tenminste nut.”

Wat is zijn volgende doel? “Veel trainen. 2016 gaat het niet worden met de Olympische Spelen, maar 2020 moet lukken. Ik wil het liefste prof worden.” Elaige is zeven dagen in de week aan het trainen. “Ik ben ook loopbuddy voor een blinde jongen.” Door deze rechtenstudent merkt hij dat hij het heel leuk vindt om met gehandicapten te sporten. “Ze waarderen je echt, zijn heel open. Misschien iets voor de toekomst.” Binnenkort start het halve jaar stage, het laatste onderdeel van de opleiding. Dat is de volgende uitdaging. “Ik ben nu op school, dadelijk ga ik naar huis, een paar uurtjes bij de kleine zijn en dan ga ik weer sporten en op tijd naar bed. Dat is mijn dag en dat is prima.” Hij leunt ontspannen achterover, slaat zijn lang benen over elkaar en lacht tevreden. “De week is zo voorbij.”

Tekst: Anoushka van Bemmel

 

 

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: