Celeste Plak: “Ik heb niet echt veel bereikt. Nog niet.”

29 Apr

Celeste

Tijdens het interview kijkt ze veel om zich heen, spreekt rustig met zachte, licht hese stem. Haar meisjeshanden gebaren steeds als ze praat, haar lange vingers dansen als vlinders mee. Bijna niet voor te stellen dat Celeste Plak hiermee die loeiharde smashes kan geven. “Ik ben groot en donker en beweeg me anders”, omschrijft ze zichzelf. Een understatement, want ze staat vooral bekend om haar explosiviteit en passievol spel, een soort oerkracht. Daardoor is ze het opvallende boegbeeld van het Nederlands dames volleybalteam. Even is ze overgevlogen uit het Italiaanse Bergamo waar haar club Foppapedretti huist.

Haar grote bos donkere krullen heeft ze opgebonden in een nonchalante knot. Ze draagt een zomers t-shirt, wit met neonroze strepen. “Wat is het hier koud!” Ze is ondertussen gewend aan de Italiaanse voorjaarstemperatuur in Bergamo. Een zonnig klimaat doet haar duidelijk goed. “De winter is niet mijn beste seizoen. Ik moet in Nederland veel vitamine D slikken.” In 2014 waagde ze in haar examenjaar de stap naar de internationale volleybalclub en woont ze tussen de bergen in een appartement in Bergamo.

Eenzaam

Celeste ontdekte volleybal door mee te gaan naar de training van haar moeder bij volleybalclub De Boemel in het Noord-Hollandse dorpje Tuitjenhorn. Ze vond het geweldig om wedstrijden te spelen en onder druk te presteren. Toch had het ook een andere sport kunnen zijn. “Dat had ik met evenveel passie gespeeld. Het is verschrikkelijk, maar ik ken nog steeds niet alle spelregels van volleybal. Ik deed laatst iets op de training waarop iedereen geschokt naar me keek en riep dat dat helemaal niet mocht. Ik had geen idee.” Frummelend aan haar oorbel: “Dat is wel iets wat ik echt snel moet veranderen.” Even later: “Mensen denken vaak dat ik nonchalant ben, maar ik ben af en toe gewoon te rustig. En het volgende moment ben ik weer explosief, aanwezig en extravert.” Denkt even na: ”Ik ben misschien een beetje raar, in ieder geval onvoorspelbaar. Behalve als ik honger heb, dan word ik altijd chagrijnig.” Dat vindt ze wel echt ‘een negatief ding’ van topsport: op haar gewicht letten. Enigszins zuur: “Ik houd van lekker eten, dus moet keuzes maken. In diëten heb ik nog niet echt het plezier gevonden.” 

Op haar veertiende werd ze geselecteerd voor Jeugdoranje en ging Celeste op Papendal wonen. “Ik had geen idee wat me te wachten stond. Ze zeiden wel dat je zes uur per dag ging trainen, maar ze hadden ook tien uur kunnen zeggen. Ik had geen idee, daar was ik te jong voor. Mijn vader is ex-topsporter (wereldkampioen kickboksen 1992, red.) en stimuleerde: ‘Het is goed, leuk, doe het. Anders krijg je spijt.’ Ik besloot te vertrouwen op anderen, dacht er niet te veel over na en dook in het diepe.” Wonen op Papendal vond ze leuk. “Lekker om 2.00 uur naar bed, want papa en mama wisten het toch niet. Na twee maanden besefte ik dat dat natuurlijk niet werkte.” Ze werd door Papendal snel volwassen. “Ik moest mijn was doen, mijn kamer schoonhouden en ik leerde snel mezelf kennen doordat je heel veel begeleiding krijgt. Ik denk dat het de beste plek is voor sporters om te trainen. Het is vergelijkbaar met het Johan Cruyff College Nijmegen. Iedereen is warm, staat voor je klaar en is geïnteresseerd. Het zijn echte teamplayers.” Haar nuchtere vader drong zich niet op met adviezen. Haar ouders lieten haar zelf het topsportleven ontdekken, drongen haar niet op met ongewenste adviezen. Maar als ze om hulp vroeg, stonden ze meteen voor haar klaar. Toch kwamen de muren op Papendal na een aantal jaren op haar af. “Ik kon er wel eenzaam zijn. Je bent veel op jezelf, iedere dag is hetzelfde en als je geen rijbewijs hebt, is er alleen die slechte busverbinding. Het voelde voor mij op een gegeven moment als een benauwde plaats in m’n slaapkamertje. Als ze bij de club Alterno in Apeldoorn gaat spelen, biedt de assistent-trainer aan dat ze iedere week een nacht kan blijven slapen bij haar gezin. Met Suus’ gezin voelt het meteen vertrouwd. “Niet iedereen begrijpt dat ik na een jaar bij hen in huis kwam wonen, maar het voelt als mijn familie. De kinderen van Suus zijn ook mijn broer en zusje. Als ik iemand vertrouw en die ander mij, kan ik heel ver gaan. Maar als dat geschaad wordt is het klaar ook. Loyaliteit is belangrijk voor mij. Hun familie is mijn familie. Heel bijzonder.” In Apeldoorn kreeg Celeste weer vrienden. Veel kennissen is ze kwijtgeraakt door de topsport. “Of je denkt dat je vrienden hebt, maar dan blijkt toch van niet. Niet iedereen begrijpt dat je niet mee kunt gaan stappen. Vooral niet op die leeftijd. Ik vond dat zelf ook heel moeilijk. Het vraagt moed om ‘nee’ te zeggen, om tegen de stroom in te gaan.” Loyaliteit en moed zijn belangrijke eigenschappen die een topsporter moet bezitten, vindt de atlete.

Anouk

Daarom bewondert ze ook zangeres Anouk en klinken haar nummers door haar koptelefoon op wedstrijddagen. Ze schreef er een mooie column over voor Heldenonline waarin ze stelt dat Anouk ook een topsporter zou kunnen zijn. Jij belichaamt loyaliteit voor wat betreft jouw eigen team. Bij alles wat je doet, heb je je kids in het achterhoofd. Ik moet ook af en toe sterk zijn en mijn eigen belang voor mijn team opzij zetten. Moed ziet ze in de faalangst die Anouk steeds moet overwinnen. Celeste schrijft over zichzelf: Durven om je leven te leiden in het teken van je sport, durven om in de spiegel te kijken naar je mindere vaardigheden, durven om jezelf iedere keer weer te verbeteren, durven om fouten te maken. “Als de song Nobody’s Wife in mijn oren klinkt, geeft dat me moed. Dan voel ik: ik ben van mezelf, ik doe wat ik wil.” I’m sorry but I ain’t gonna change my ways It’s too bad, but hey, that’s me, citeert ze, terwijl haar irissen bijna zwart worden. “Ik vind het moeilijk mijn gevoelens te uiten en ‘nee’ te zeggen.”

 “Volg je hart. Daar kun je geen spijt van krijgen.”

Dat ze al jong op hoog niveau is gaan spelen, heeft haar veel gebracht. “Ik heb niet alleen veel zelfkennis, maar ook veel mensenkennis opgedaan. Door naar ogen te kijken kan ik snel inschatten of iemand oprecht is. Ik heb veel van de wereld gezien. Ik denk dat er weinig 17-jarigen zijn die Brazilië al hebben gezien.” Ze somt de landen op waar ze is geweest. “Tijdens ons verblijf zie je erg weinig van het land. Àls je al wat van de cultuur wilt zien, moet je dat van je gids hebben of in het hotel zelf ervaren. Onderweg van het vliegveld zie je even een glimp van het land, dat kan wel mooi zijn.” Reizen heeft ze moeten leren. Vliegen is niet haar ding. In haar tweede jaar bij het Nederlands team was ze voor het eerst vier weken van huis. “We speelden in landen als China en Kazachstan. Nou niet echt vrolijke landen. Het was er zo somber en ik miste thuis. Het eerste jaar was fantastisch bij het Nederlands team. Alles was nieuw en leuk. In het tweede jaar draaide ik het volledige programma. Ik was alleen maar aan het vooruit kijken. Wanneer mogen we dit, wanneer gaan we dat doen? Ik wilde op een gegeven moment niet meer. Ik heb heel wat tranen gelaten. Mentaal zat het niet lekker.” Dat jaar was nodig om te groeien in de topsport, denkt ze. “In het derde jaar werd ik basisspeelster. Ik kon gewoon niet slecht spelen, met mij moesten ze het doen. Ik kreeg de verantwoordelijkheid to get myself together voor het team. Toen had ik pas het gevoel dat ik echt topsportster werd. Nu moest ik laten zien wat ik kon en moest ik me in de kijker spelen bij clubs. Ik leefde in het hier en nu.” Beseffen wat ze nu meemaakt en ervan genieten, dat vindt ze nog steeds lastig. “Soms denk ik: ‘Wat heb ik nou gedaan? Waar sta ik?’. Pas als mensen zeggen ‘wat bijzonder dat je dit allemaal mee mag maken’, besef ik het. Ik ben vaak te gretig en te gefocust.”

Spelen in Italië bevalt haar goed. “Ik dacht dat ik zou verzuipen, maar het valt heel erg mee. Ik heb een veilig team en een goede klik met teamgenootjes. In mijn appartement staat Skype de hele dag aan zodat ik veel contact heb met thuis.” Italië is een echt volleyballand en Celeste is als beste speelster een ster. In de supermarkt herkennen fans haar regelmatig. “Ik vond dat in het begin wel heel moeilijk. Dan denk ik: ‘Doe normaal. Die vrouw naast mij is net zo bijzonder. Ik kan alleen toevallig goed volleyballen.’” Ook in Nederland wordt de volleybalster herkend. “Zit ik op de tribune te kijken naar mijn pleegzusje die traint, zie ik al die meiden omhoog kijken. Eerst keek ik achter me, maar toen had ik het opeens door. Heel raar is dat. Nu besef ik dat het ook wel iets moois heeft. Blijkbaar doe ik iets dat anderen inspireert.” Op dit moment traint ze met het Nederlands team voor de EK in eigen land. “Dat is heel veel trainen en heel hectisch.” Ze is het boegbeeld van Oranje en staat prominent op alle posters. “Dat geeft druk, maar daar word ik alleen maar sterker van.”

Traantje

Ze won de Best Wing Spiker op de World Grand Prix, is verkozen tot beste speelster van het Nederlands team, ze kreeg de Ingrid Visser Award en is nummer vijf van bestscorende speelsters in Italië. Op de vraag wat haar hoogtepunt is, blijft ze stil. Dan bescheiden: “Ik heb echt niet zoveel bereikt, nog niet.” Dat ze op haar zeventiende werd geselecteerd voor het Nederlands team?  “Ja, dat was ook wel leuk. Daardoor ben ik nu in Bergamo. Maar ik kan nog heel veel dingen doen, dus ook Foppapedretti wil ik niet een hoogtepunt noemen. Ik voel dat er nog veel meer moois gaat komen. Ik voel dat ik nog lang niet klaar ben.” De blik naar beneden gericht: “Een hoogtepunt zou wel zijn als ik als beste speelster van de wereld word uitgeroepen. Dan zal ik denk ik wel een traantje moeten laten.” Diep nadenkend: “Maar dat is niet mijn droom. Mijn droom is met plezier het beste uit mezelf halen. Of het nu eredivisie is of in het beste team van de wereld. Als ik het maar met een goed gevoel kan doen.”

Tekst: Anoushka van Bemmel

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: