Uncategorized

Ik hou vast aan mijn droom

Cover afbeelding

De tijd is gevlogen sinds ik een jaar geleden mijn onderwijsdroom ben gaan volgen: Project PK. Ik wil jongeren zelfbewuster maken zodat ze beter weten wie ze zijn en zodat ze stappen gaan zetten om doelen te halen en misschien wel dromen te ontdekken. Leren kijken naar de mogelijkheden en je persoonlijke kracht inzetten, daar gaat het in PK om.

“Waarom doe ik dit in hemelsnaam?” 

De eerste stap naar mijn droom was mezelf verder scholen in positieve psychologie. Ik wilde graag meer handvatten. Dat is gelukt. Ik startte vervolgens met het schrijven van een boek. Een werkboek ‘Your roadtrip’ voor alle jongeren in Nederland om zelfstandig aan de slag te kunnen gaan met hun persoonlijke kracht.  Hij is klaar! Volgende week is ook de app die bij het werkboek hoort klaar voor gebruik. En nu zet ik de derde stap: ik ontwikkel een lesmodule PK voor het onderwijs en start over twee weken de eerste pilot met een klas op mboniveau 2. Daarna hoop ik een pilot te kunnen draaien op mboniveau 3 en 4. Zo kan ik volgend jaar een passende lesmodule PK klaarhebben voor het mbo zodat mentoren al hun leerlingen tools for life mee kunnen geven. Next step: voortgezet onderwijs.

Eenzaam

Deze opsomming van stappen klinkt alsof het vanzelf gaat. Het bijzondere van mijn droom volgen is inderdaad dat mijn motor op volle toeren draait door de energie die mijn missie mij geeft. Als de eerste stap is gezet, volgt vanzelf de volgende, maar dat komt ook omdat ik een concreet plan heb gemaakt. Ik steek er zeeën van tijd in, maar het is niet erg. Dat ik mijn droom volg, betekent niet dat het steeds makkelijk is. Ik voel me regelmatig eenzaam, ook al weet ik dat ik gesteund wordt door verschillende mensen om me heen. Uiteindelijk moet ik het toch zelf doen, ben ik de aanjager, moet ik mensen overtuigen er de prioriteit aan te geven. Als ik moe dreig te worden en me afvraag waarom ik dit in hemelsnaam doe, denk ik even aan al die jongeren die het zo hard nodig hebben.

Ik bløf me erdoorheen. ‘Hou vol, hou vast’ klinkt ’s morgens als ik opsta. Op mijn spiegel hangt de titel van deze blog.

 

Advertenties
Uncategorized

App PK bijna klaar

Een zwarte muts, en daarbovenop torent een koptelefoon. Met het zwarte montuur lijkt hij een gamer. We hebben een zakelijk overleg, want ik ben zijn opdrachtgever. Ik heb gevraagd of leerlingen van de ICT-opleiding mij kunnen helpen een app te maken. Hij wilde dat wel. Dat is een half jaar geleden.

Ik staar naar zijn koptelefoon. “Ik was eerst gamer, maar nu niet meer”, zegt hij. Alsof ik mijn vraag hardop heb uitgesproken. Het eerste jaar heeft hij afgerond en nu loopt hij stage. Hij wilde het bouwen van mijn app niet overdragen aan een andere leerling. “Ik heb hem geprogrammeerd en nu wil ik hem zelf afmaken,” zei hij.  Het is vroeg in de ochtend. Zo kan hij voordat hij naar stage gaat nog met mij overleggen. Mijn app doet hij in zijn vrije tijd.

Misschien komt het doordat het een app over persoonlijke kracht is. Belangstellend luisterde hij toen ik hem voor het eerst uitlegde wat het moest worden. Een rustige, intelligente jongen, merkte ik. Ik vertelde hem alles over mijn onderwijsdroom, over iets willen doen om jongeren bewuster van hun persoonlijke kracht te maken, om ze te inspireren. Ik ratelde over het werkboek dat ik maak, de lesmodule die ik ontwikkel en natuurlijk het plan voor de app. Ik had het ook korter kunnen uitleggen, dacht ik toen ik zijn kleine glimlach zag.

En nu is de app bijna af. Hij laat me zien hoe hij hem gebouwd heeft. Hij klikt snel langs allerlei buttons, pagina’s met codes en vertelt zonder adem te halen hoe het in elkaar zit. Ik kan het bijna niet volgen en ik ben er stil van. Vragen vuurt hij op me af. Of hij ook bij een workshop mag zijn zodat hij kan zien of de app goed werkt? Of het ontwerp zo goed is? “Het is voor het eerst dat ik een app maak,” zegt hij. Hij lacht zijn witte tanden bloot.

Ik geloof dat we hier te maken hebben met persoonlijke kracht. Hij is fantastisch.